Ben volgde wetenschappen-wiskunde met 8 uur wiskunde in het middelbaar. Hij moest flink zijn best doen voor dat vak, maar dat was misschien niet zo verrassend. Tot het vijfde middelbaar had hij eigenlijk nauwelijks moeten studeren. Alles wat in de les werd uitgelegd, pikte hij meteen op. Easy peasy.
Pas in het vijfde middelbaar werd de leerstof een stuk uitdagender. Ben spartelde door het vijfde en na het zesde wist hij één ding zeker: fysica was helemaal zijn ding. Of??? Soms voelde hij het wat knagen. Zeker toen hij hoorde hoe het lerarenkorps erover dacht. Daarom klopte hij nog even aan bij Sooo Talented. Was fysica echt de juiste keuze? Of dreigde hij een foute studiekeuze te maken?
Weinig steun van school
Bens studiekeuze kwam niet zomaar uit de lucht vallen. Hij had zich goed geïnformeerd en wist perfect wat hem te wachten stond. Toch waren zijn leerkrachten niet overtuigd.
Tijdens het laatste oudercontact werden die twijfels zelfs expliciet uitgesproken. Omdat Ben nog maar net zijn studiehouding op punt had, vond het lerarenkorps fysica misschien wat te hoog gegrepen. Dat kwam hard binnen. Ben begon plots aan zichzelf te twijfelen. Wat als ze gelijk hadden? Wat als hij zichzelf overschatte?
Een juiste of foute studiekeuze?
Gelukkig kreeg hij wel de steun van zijn ouders. Natuurlijk maakten ook zij zich zorgen. Niet omdat ze zijn keuze niet goed vonden, maar omdat ze vooral wilden dat hij gelukkig zou zijn.
Daarom schakelden ze onze hulp in. Op basis van een kerntalentenanalyse zou meteen duidelijk worden over welke sterke kerntalenten Ben beschikt en welke kleine kerntalenten hij liever niet inzet.
Het resultaat was verrassend…
Red flags
In Bens kerntalentenprofiel vielen enkele zaken op. Zo had hij een bijzonder sterk kerntalent voor nuttige creativiteit. Een mooie troef voor een fysicus in wording. Ook zijn abstracte problemsolving sprong meteen in het oog.
Tegelijk zagen we enkele interessante aandachtspunten. Het kerntalent informatieoverdracht was zeer klein en ook de proactieve kennisverwerving in de diepte bleek weinig aanwezig.
Tijdens onze studiekeuzebegeleiding vinden we het belangrijk dat jongeren zelf hun keuze maken. Daarom vroegen we aan Ben hoe hij zijn toekomst zag. Zijn antwoord kwam aarzelend.
Eigenlijk vond hij fysica gewoon ontzettend boeiend. Maar hoe hij die interesse later in een beroep wilde vertalen, wist hij niet goed. Voor de klas staan zag hij absoluut niet zitten. (Geen verrassing voor ons.) En ook een carrière als onderzoeker sprak hem weinig aan. Urenlang op eigen initiatief nieuwe kennis verzamelen? Daar kreeg hij eerlijk gezegd niet veel energie van.
Plots begonnen de puzzelstukjes in elkaar te vallen.
En wat met burgerlijk ingenieur?
We daagden Ben uit om op zoek te gaan naar studierichtingen waarin hij zijn liefde voor fysica kon combineren met zijn andere sterke kerntalenten. Ook zijn nuttige creativiteit en abstracte problemsolving moesten daarin een plek krijgen, net als zijn strategisch inzicht en ondernemerszin. Daarnaast zagen we een echte teamplayer met een groot hart voor structuur. Een toekomst in een projectteam zou hem waarschijnlijk veel energie geven.
Na wat verder onderzoek kwam Ben zelf met een voorstel: burgerlijk ingenieur. Een brede opleiding met tal van toekomstperspectieven, waarin hij zijn fascinatie voor fysica kon combineren met de rest van zijn kerntalentenprofiel.
Bens leerkrachten waren nog altijd niet overtuigd, maar Ben voelde dat hij zijn keuze had gevonden. Ondertussen zit hij in zijn tweede jaar burgerlijk ingenieur en heeft hij nog geen seconde spijt gehad. Integendeel, hij doet zijn studie supergraag.
En fysica? Dat blijft een grote interesse. Maar geen haar op zijn hoofd zou het vandaag nog als studierichting kiezen.